vrijdag 23 januari 2015

Books I read #2


De laatste tijd heb ik veel boeken gelezen,
natuurlijk op vakantie, op het dakterras,
even de stilte opzoekend na de hectiek van de stad.
Maar ook omdat ik me niet zo lekker voelde
de afgelopen tijd (het gaat al een stuk beter hoor;)
ik lag 's middags soms een uurtje of wat op de bank.


De meeste boeken haal ik gewoon in de bibliotheek,
maar soms koop ik ze ook in de kringloopwinkel.
Hoewel het aanbod van spullen niet echt denderend is
(en dat is maar goed ook :) is het aanbod van boeken groot.
Vaal zelfs hele nieuwe ongelezen boeken
voor zomaar een euro of wat.
Omdat het maar een klein huisje is, waar we wonen,
is er eigenlijk geen plaats voor een boekenkast,
dus ik maak stapels, op de bank,
en als het daar te vol wordt leg ik ze..


op de rand in het trappenhuisje (waarvan het nogal
lastig is om een fatsoenlijke foto te maken :)
En hoezeer ik mijzelf ook steeds voorneem om 
een lijstje te maken van de boeken die ik las 
voor mijn boekenrubriekje hier op mijn blog,
vergeet ik het telkens weer..
Zo weet ik niet meer welke boeken ik meenam op 
vakantie, nog wel waar ze over gingen, maar de namen..
Ik liet ze ook achter in het pension,
zodat ik meer ruimte in mijn koffer had voor wol..


Ik vind het nog steeds leuk om mijn eigen boeken,
op een stapeltje tussen anderen te zien liggen, haha.
Maar goed, dit zijn de boeken die ik wel op schreef
nadat ik ze (met veel plezier) las.
-De interessanten van Meg Wolizer, ik kreeg het voor 
mijn verjaardag van Dries (trouwe lezer van mijn blog)
Hij zei erbij dat het eerste hoofdstuk niet zo 
leuk was om te lezen, maar de rest van het boek wel.
Inderdaad, ik begon er een paar keer in, legde het
weer weg, laatst besloot ik door te lezen
en ik las het in een ruk uit, fantastisch..
-Een mus valt ter aarde van Linda Spalding,
over een familie op een boerderij in Virginia rond 1790.
Op het moment dat zij per ongeluk een slaaf kopen,
volgen er een reeks (dramatische, vond ik)
gebeurtenissen, prachtig verhaal..


Deze boeken las ik niet, maar ik bewaar (en kocht) ze
vanwege de leuke kaften:)
Het laatste boek wat mij erg aansprak is:
-Een ster voor mevrouw Blake van April Smith.
gebaseerd op een waargebeurd verhaal over moeders
van zonen die sneuvelden in de eerste wereldoorlog.
De moeders mogen van de Amerikaanse overheid
hun graven bezoeken in Frankrijk.
Klinkt allemaal een beetje zielig, valt wel mee hoor
en echt heel mooi beschreven.

Ik ben heel benieuwd wat jij las, de laatste tijd..
Ik wens je een heel fijn weekend
(met natuurlijk een fijn boek, op de bank)
-X-

donderdag 22 januari 2015

Flowers for you


Allereerst wil ik jullie natuurlijk hartelijk bedanken
voor de lieve reacties op de portretten..
Nu zegt P wel eens wat zie je er mooi uit,
meestal zeg ik dan huhu en ik denk dan
helemaal niet joh want....(noem maar op)
Van te voren dacht ik er helemaal niet over na
wat de reacties zouden zijn, ik blog altijd
als ik net wakker ben, dat gaat het beste 
omdat ik dan nog wat wazig ben..
Op een ander moment van de dag zou ik 
het blogbericht eindeloos herschrijven en opnieuw doen,
omdat ik het dan Heel Goed zou willen doen
(in de ochtend kom ik daar niet zo op..:)


Maar ik moet zeggen dat ik er een beetje van moest blozen,
daarom bloemen voor jullie, weliswaar virtueel, maar toch..
En oh weer een mandje, ik zit duidelijk in de
mandjes-fase (mocht dat er eentje zijn, haha)
Ik haakte zomaar wat op de bank,
als ik niet echt een projectje heb dan probeer ik
zomaar wat, ik heb een mandje vol (ha)
met allerlei onaffe losse haakdingetjes..
Mocht je ook zin hebben in een beetje kleur
en een makkelijk haakwerkje, zo maak je ze:






Ik wens je een kleurrijke dag
-X-

woensdag 21 januari 2015

Portraits (very rare:)


Eigenlijk worden er bijna nooit foto's van mij gemaakt,
van een heel leven nog geen album vol, denk ik
als je ze allemaal bij elkaar zou doen.
(en de moeite zou nemen ze in te plakken)
Er zijn een paar jeugdfoto's, niet eens van elk jaar,
het zat gewoon niet in het systeem ;)
Later was ik altijd degene met een camera
(ik heb echt bergen foto's van mijn kinderen)


Ook ben ik niet zo van de selfie,
het voelt gewoon raar om zo de camera op je zelf te richten.
Dit is zo ongeveer de afstand die ik 
nog wel kan hebben :)
Het meest merkwaardige fenomeen wat ik 
wat dat betreft gezien heb, is de selfie stok,
ik weet niet of het echt zo heet, maar dan hebben mensen
hun mobiele telefoon aan een lange stok zitten
zodat ze beter foto's van zichzelf kunnen maken,
het ziet er overigens wel heel grappig uit..
Maar goed, dat moet ieder voor zich weten, nietwaar?


Deze vakantie zijn er wel een paar foto's van mij genomen,
als P. de camera gebruikte,
deze zag ik pas toen ik ze op mijn computer zette..
Dit is midden in Marrakech, bij een oud fort,
waarvan enkel de muren nog overeind staan.
Op die muren nestelen ooievaars, echt fantastisch..
(oh, liep ik daar nog maar even in het zonnetje)


En ha, deze, ik heb wel even geaarzeld moet ik zeggen
om deze erbij te zetten,
op het dak van het hotel in de Atlas.
Kijk even naar de sokken, die kocht ik in de souk,
op weg naar de taxi die ons er heen bracht
(dat moest wel, van die taxi, er ging geen bus heen)
Dat was het enige niet mindful moment in de vakantie,
we pakten onze koffer en ik was mijn sokken kwijt
(dat gebeurt zo vaak thuis, in de was, maar op vakantie?)
Omdat het daar 's nachts koud was,
was ik helemaal gestresst vanwege de niet-sokken..
Uiteindelijk was dit het meest onopvallende paar
wat ze verkochten, de rest was allemaal fel en bont gekleurd..

Had ik geweten dat P die foto nam,
was ik wel iets charmanter gaan zitten, haha,
zoveel foto's zijn er tenslotte niet van mij gemaakt
maar vooruit, degene die er zijn zal ik dan maar koesteren :)

Ik wens je een zonnige dag
-X-

dinsdag 20 januari 2015

Little origami enveloppes #diy


Oh haha, nu ik vanochtend mijn foto bestand opende
om de foto's te zoeken van de envelopjes post,
zag ik dat het weer met een mandje was..
Ik word voorspelbaar, wel, omdat het nu veel te 
donker is om een andere te maken, gebruik ik hem toch maar..
Het is lang geleden dat ik vouw-dingetje er op zette 
dus ik hoop dat je er zin in hebt.
Het envelopje is heel makkelijk te maken,
je kan er natuurlijk ook een kant en klaar briefje vouwen
en mocht je het op de post willen doen, zou ik het 
wel dichtplakken, ik weet niet of het dicht blijft zitten..
Zo doe je het:





Wil ik jullie nog even bedanken voor alle lieve 
reacties op de souvenirtjes uit Marrakech.
Ik wil graag een kadootje opsturen naar:
Jans, Susan, Ageeth Mooy en Circusbeer.
Als jullie je adres willen mailen, stuur ik het op.

Omdat ik Ineens allerlei foutmeldingen krijg
(daar word ik altijd wat nerveus van ;)
ga ik snel op publiceren klikken..

Maar niet nadat ik je de gedacht meegeef dat 
het vandaag (en op alle andere dagen) 
goed genoeg is als je gewoon je best doet,
perfect zijn is Zo ouderwets :)
Maar misschien heb ik het nu wel voornamelijk 
tegen mezelf...hoe dan ook:
Fijne dag
-X-

maandag 19 januari 2015

Blue monday and plastic baskets


Vanochtend zag ik op Instagram dat het Blue monday is,
de dag waarop de meeste mensen zich neerslachtig voelen,
de gloed van de feestdagen is eraf en de zomer
lijkt verder weg dan ooit..
Dus ik zou kunnen vertellen over het feit dat ik al 
soort van ziek ben sinds ik van vakantie terug ben,
het lijkt maar niet over te gaan...of over mijn kies,
die ik vlak voordat we weggingen liet behandelen,
afgelopen zaterdag nog eens, maar dat ik nog steeds 
scheel zie van de kiespijn..maar dat was niet het idee..:)
Het zou je ook niet helpen deze dag door te komen,
tenzij je denkt: het kan altijd nog erger, haha..
Eigenlijk wilde ik zo'n heerlijk inhoudsloos 
babbelverhaaltje maken over plastic mandjes..


Ik heb er talloze en toen ik in Marrakesh 
de sinaasappel verkopers zag, die op een kleedje 
op de grond hun waar verkochten en dan de sinaasappels 
in een prachtig mandje afwogen met aan de andere kant
wat van die ouderwetse koperen gewichtjes,
wilde ik heel graag eentje hebben..
Maar nergens te vinden natuurlijk
en ik wilde ook niet aan zo'n arme man vragen 
of ik zijn mandje mocht kopen, aah nee zeg.
Dus toen ik in een winkeltje het blauwe mandje zag
(van de eerste foto) gevuld met bestek, vroeg ik 
aan de zoon van de verkoper of ze ook zulke mandjes verkochten.
Nee, ze de jongen, waarop zijn vader vroeg
(maakte ik op uit de gebaren) wat ik wilde..
Meteen daarop gooide hij het bestek uit het mandje,
en ook uit het groene en ik mocht ze kopen.
Ik sputterde nog wat tegen, hoewel ik niet
zo goed kan sputteren in het Marokaans,
en kocht de mandjes..terwijl de zoon
 er ietwat beteuterd bij stond (och arme)


Uiteindelijk vond ik op de laatste dag, de zo gewenste
sinaasappelmandjes, in een winkeltje met allerlei
huishoudelijke dingetjes, er stond een hele stapel :)
Je mag wel zeggen dat ik nu een grote verzameling bezit,
waar je, als het er op aan komt, niet zo veel aan hebt..
maar nu dat niet het geval is, zijn ze wel handig.
Ik heb tegenwoordig enkel maar 1 kast waar ik alles
in kwijt moet, dus ik doe de mandjes vol,
met van alles en nog wat en stapel ze op elkaar..

Zo is het toch nog een post geworden met inhoud,
haha, de inhoud van plastic mandjes, welteverstaan..

Ik wens  je werkelijk alle mooie gedachten,
die je maar kan bedenken vandaag, want 
van de dag zelf moet je het blijkbaar niet hebben..

Je kan nog 1 dag meedoen aan de give-away 
van afgelopen vrijdag, mocht je dat opfleuren.

-X-

vrijdag 16 januari 2015

Little presents from Marrakech (for you:)


 Van te voren had ik natuurlijk al verschillende foto's gezien
van Marrakech, en natuurlijk zag ik allerlei dingen,
die ik graag mee naar huis zou willen nemen.
Dus we namen een min of meer lege koffer mee..
(na een lichte aarzeling, ik vond het wel heel hebberig:)
Het was vooral het handwerk en de wol 
die ik echt fantastisch vond (daar over later meer)


Zo kocht ik deze rolletjes (borduur)zijde, waar ik er eerst
maar drie van kocht en later ging ik nog eens terug
naar het piepkleine winkeltje van zomaar een paar
vierkante meter wat tot aan de nok toe vol lag
met enkel deze rolletjes..oh, je had het moeten zien..
Toen ik nog een paar rolletjes
kwam halen zei de verkoper dat het goedkoper was per kilo..
huh..Zo goedkoop? Dus ik kocht een kilo..:)


De rest van de spullen was allemaal niet zo bijzonder,
maar de winkeltjes des te meer..
Deze spiegeltjes (ik heb er nog een paar) kocht ik bij
een soort gat in de muur, waar een man lag te slapen
op een berg dozen, ik maakte hem voorzichtig wakker,
wees een spiegeltje aan en hij zag er wat verbaasd uit..
Hij begon te graven in zijn winkeltje en haalde er nog 
een paar tevoorschijn, die ik natuurlijk allemaal kocht
(ik had hem tenslotte wakker gemaakt, haha)


Oh en deze schriftjes, kocht ik een winkeltje 
in het Atlas gebergte, waar een man samen met zijn 
twee (echt schattige) kinderen aan het rommelen was..
Ik wees een schriftje aan, maar hij wimpelde het weg
en kwam met allerlei moderne schriftjes aan,
met allerlei Disney figuren er op..ook de kinderen
begonnen enthousiast mee te zoeken.
Uiteindelijk mocht ik deze kopen, het kopen van spullen,
is een ingewikkeld ritueel, je lijkt niet zomaar
iets te kunnen aanwijzen en mee te nemen,
niets is ook geprijsd.
Je wijst aan wat je wil hebben, vraagt naar de prijs,
dat word dan een beetje weggewimpeld en als je 
dan uiteindelijk zegt dat dit alles is, wordt er op 
een rekenmachine eindeloze berekeningen gemaakt
en het eindbedrag op een briefje geschreven..
Behalve in de Souk, wat heel commercieel is
heb ik nergens afgedongen, het duurt eindeloos
en het meeste is al zo goedkoop..


Deze scrub dingetjes, ik zou niet weten hoe je ze 
anders zou moeten noemen vind je echt overal
(en achteraf hoorde ik dat ik er veel te veel voor
betaald heb, haha, ik heb de verkoper in ieder geval
een goede dag bezorgd)

Mocht je het leuk vinden om een klein kadootje 
uit Marrakech te ontvangen, ik geef er 4 weg
laat mij dan weten wat je leuk vindt:
 een paar strengetjes borduurzijde (welke kleur?)
een schriftje, waarvan de tijger op de achterkant zit
(de boeken en schriftjes lezen van achter naar voor)
 Misschien het spiegeltje van de slapende man,
of een omgehaakt scrub-dingetje?

Je kan tot maandag reageren, in de tussentijd
wens ik je een fijn weekend
-X-

donderdag 15 januari 2015

Simple things


Ik wens je een fijne dag
-X-

woensdag 14 januari 2015

Blue skies, laundry and pegs..


Altijd als ik naar het buitenland ga,
haha, zo klinkt het alsof ik af en aan het land verlaat,
dat is natuurlijk helemaal niet zo, maar goed,
als ik dan ga, verheug ik mij op de wasknijpers..
(ach, zo heeft iedereen zijn eigen pleziertje, nietwaar?:)
Mijn hart springt altijd op van een goede waslijn 
met wat wapperende was eraan.


Wat de waslijnen betreft werd ik niet teleurgesteld,
overal zag ik ze, nu hebben ze in Marrakech
overwegend platte daken en veel zon, dus dat is 
natuurlijk bij uitstek een prachtige plek.
Maar wasknijpers...ik heb ze niet gezien behalve bij
het hotelletje in de Atlas, maar dat was dan ook
van een Franse eigenaresse..


Overal flapten ze de was zomaar over de lijnen heen,
wat steeds opnieuw een mooi beeld opleverde,
maar waarbij ik steeds een lichte neiging voelde
om ze mooi recht op de lijnen te hangen..
Het scheelt ook een hoop strijkwerk, lijkt mij.
(hier spreekt de was-neuroot in mij :)


Het allermooiste was moment zag ik in de bergen,
waar een vrouw de was in een riviertje deed,
en de feestelijk gekleurde schone stukken op de 
rotsen te drogen legde.
Ik heb er geen foto van gemaakt, sowieso niet van mensen
die bezig waren met hun dagelijkse dingen,
het voelde als een inbreuk op hun leven, ik zou het ook niet 
fijn vinden als ik hier mij ramen sta te zemen
(als voorbeeld, dan) en er gaat een toerist
een foto van mij maken, als een soort Hollandse folklore..


Dus ik zocht naar wasknijpers,
in de vele piepkleine winkeltjes, vaak zomaar een paar
vierkante meter, overvol met allerlei huishoudelijke dingetjes.
Ik vond van alles, houten lepels, een theepot,
goudkleurige taartvormpjes, maar geen wasknijpers..
Ik heb er ook niet naar gevraagd, de verkopers 
zouden me allerlei andere  dingen aangeboden hebben,
en ik zou het dan een beetje sneu hebben gevonden,
om dan uiteindelijk niets te kopen..


Deze waslijn past misschien niet helemaal in het verhaal,
maar is wel van een bijzondere schoonheid.
Dit was in een feministisch centrum, 
midden in de oude stad, in een prachtig gebouw.
Overal hingen posters met teksten die hier
niet misstaan zouden hebben in de jaren 70.
Zo van; je hoeft niet naar je man te luisteren en 
het huwelijk is geen gevangenis..


Enfin, met enige weemoed kijk ik naar de blauwe lucht,
die ik hier nog niet gezien heb sinds we terug zijn gekomen..
En wasknijpers of niet, ik zou mijn was,
die hier aan een armzalig rekje in het trapgat hangt,
met wasknijpers, dat wel, zo inruilen voor een waslijntje daar..
En mocht het nu allemaal op niets uitlopen hier
(je weet het maar nooit ;)
dan kan ik altijd nog naar Marrakech gaan
met een container vol wasknijpers en ze daar in zo'n piepklein
winkeltje gaan verkopen.. (met gratis ophang advies, haha)

Ik wens je een fijne dag en natuurlijk wat zon
en een blauwe lucht, zodat je je was buiten op kan hangen!
-X-

dinsdag 13 januari 2015

How mindful are you, anyway?


Van te voren had ik, eerlijk is eerlijk, best opgezien
tegen het hele reisje naar Marrakech.
Ik ben helemaal geen avontuurlijk type en
 sinds ik uit Zeeland weg ben was ik zo onstabiel als wat..
Elke onverwacht gebeurtenis, hoe klein ook soms,
kon mij volledig uit mijn evenwicht brengen, met regelmatig
paniek tot gevolg...
Maar omdat dat sinds de mindfulness cursus allemaal een stuk
beter gaat, leek mij dit, na wat aarzelen, een uitstekende test.
Dus ik nam mij voor de dingen te nemen zoals ze kwamen
en me niet (zoals ik nogal de neiging had) me schrap te zetten..


En ik kan zeggen, het werkte...wij waren nog maar net
aangekomen op het vliegveld, en de afgesproken taxi was er niet,
we liepen naar buiten, de lucht was zo mooi blauw
en oh wat was het heerlijk warm en in plaats van
me enorm druk te maken over de taxi die kwijt was ;)
dacht ik: ach we staan hier vast geen dagen te wachten, 
het komt wel goed en ik vroeg me af wat er Nu was
dus ik ging zitten en genoot van de zon..
Ha, dat was een goed begin en op de een of andere manier
heb ik Dat de hele vakantie vast kunnen houden..


Ook tijdens alle wandelingen door de stad,
in de onvoorstelbare drukke straatjes..
Stel je de Kalverstraat voor op zaterdagmiddag,
dan 3 keer zo smal, met allerlei handel op straat en in de 
volgepropte winkels en dan al die mensen maar dan 
daar tussendoor mensen op fietsen, toeterende brommers, volgeladen karren
met ezels ervoor (dat vond ik wel een beetje zielig)
Eerst was ik wat schrikachtig, maar na een dag of wat
liep ik er door heen alsof ik nooit anders deed, 
ondertussen vriendelijk allerlei mensen afwimpelend
(echt iedereen wil iets van je, vooral iets verkopen natuurlijk)
Sterker nog, ik genoot er van, van de stad, de mensen,
de geuren van de kruiden en de prachtige kleuren..


Kortom, ik mag wel zeggen dat ik mijn zelfopgelegde test
uitstekend heb doorstaan (haha)
En behalve dat ik wonderschone dingen heb gezien,
heel veel leuke mensen heb ontmoet, is dat 
hetgene wat me nog het beste gevoel geeft, achteraf..
Dat het mogelijk is om boven jezelf uit te stijgen
en daadwerkelijk iets te veranderen..
(en dat op mijn leeftijd ;)

Ik wens je een stralende dag, ook al is het hier
nog steeds grijs en regenachtig
-X-

maandag 12 januari 2015

Home again and the eyes of a child..


Dus wij gingen naar Marrakech en we kwamen weer terug,
het was een fantastische reis, in alle opzichten,
in de komende tijd zal ik er wat meer over vertellen..
Toen ik gisteren nadacht over een blogpost van vandaag,
kwamen steeds de beelden uit Parijs voorbij.
Hoewel dit helemaal geen blog is waar ik 
allerlei (politieke) standpunten verkondig,
maar wel graag wil zeggen wat mij op het hart ligt,
gaat het ook mij aan en uiteindelijk een ieder..
In Marrakech was ik helemaal niet met het nieuws bezig,
wel postte ik af en toe een foto op Instagram,
toen ik plotseling mijn hele feed vol zag staan
met Je suis Charlie, vroeg ik aan P of hij wist wat het betekende..
en och och..wat verschrikkelijk, werkelijk..


Eigenlijk heb ik er geen woorden voor, wel dacht
ik er veel aan de laatste dagen, afgewisseld met beelden
van Marokko, dat mooie land en vooral aan hoe vriendelijk
we zijn ontvangen en dat wat me steeds op viel toen we 
daar waren hoe weinig verschil is tussen hen en mij (of ons)
hoewel de leefomstandigheden heel anders zijn.
Maar vooral dacht ik aan de kinderen en onschuld
was een woord wat het eerste naar boven kwam..
Een meisje wat nieuwsgierig over een muurtje kijkt,
het jongetje wat stond te zingen op een trapje..
Maar vooral, en dat is misschien wel wat mij het meest raakte,
vooral in het licht van alle gebeurtenissen in Parijs
het kleine meisje..


..het kleine meisje wat aan kwam lopen toen wij
hoog in het Atlas gebergte over een geitenpaadje naar beneden 
klommen (zie je het voor je ?:)
Op een gegeven moment moesten wij een riviertje oversteken,
er lagen wel her en der wat stenen, maar ik aarzelde..
Zij kwam als uit het niets aanlopen, zag mij staan,
pakte zonder iets te zeggen mijn hand en zei viens, viens 
en hielp mij over het riviertje heen.
Daarna liep ze verder alsof er niets gebeurd was,
af en toe keek ze even om en zwaaiden we naar elkaar..

Zo ontroerend zoals een kind naar de wereld kijkt,
en die onbevangen tegemoet treedt.

Vandaag is mijn dochter jarig, en hoewel zij allang 
geen meisje meer is denk ik wel op die manier aan haar..:)
En behalve dat ik haar alle goeds wens, zou mijn wens in deze tijd zijn,
dat iedereen zomaar eens voor een dag naar de wereld 
zou kijken met de ogen van een kind
(en oh, wat zou die er anders uit zien, denk je niet?)

Fijne dag
-X-

dinsdag 23 december 2014

Gone for a little while..


Deze foto is natuurlijk al van vorige week,
al dagen is er geen zonnetje te zien, de wind giert om het huis,
en gisteren was het rond vieren eigenlijk al donker..
Je zou zeggen, de ideale dagen om eens lekker
met een kopje thee en boek op de bank te hangen..
Maar het kwam er niet van, er zijn steeds andere dingen
die mijn aandacht vragen..
Ik merk dat ik een beetje uitgepierd ben,
dat is natuurlijk ook helemaal geen echt woord,
maar wel eentje die we hier thuis gebruiken..
(het is zoiets als gewoon heel erg moe)


Dat was ik al een tijdje, maar wilskracht doet een hoop,
denk je niet...
Ik duwde mijzelf voort, en het ging allemaal net,
totdat wij afgelopen zondag werden aangereden,
niet hard hoor, iemand die achter het stuur zat te smsen
botste tegen ons aan..
Nu was er nauwelijks schade, maar ik ben zo geschrokken,
dat ik als een ballon leegliep
(ik kamp al jaren met de gevolgen met een incident
met mijn nek, wat mij alles gekost heeft,
en waar ik een aantal hele vervelende klachten aan 
over heb gehouden, zoals chronische hoofdpijn..)
Wel heb ik dat allemaal leren inpassen in mijn
dagelijkse leven, en ik kan er goed mee leven,
maar het heeft mij jaren gekost dat te leren)
Maar door de botsing kwam ineens alles terug,
met name de vrees dat ik weer van voor af aan moest beginnen.


Ik geloof uiteindelijk dat het allemaal wel meevalt,
ik heb alleen maar iets meer hoofdpijn dan anders,
maar ik ga even bijkomen, de komende tijd..
Zoals ik al wist van de mindfulness en nu las ik het weer
in dit fantastische boek (echt een aanrader!)
 dat je moet luisteren/ voelen naar wat er Is,
dat je voor jezelf moet zorgen...en dat ga ik doen..
Ik ga eens even wat tijd met P doorbrengen,
we zagen elkaar de afgelopen maanden nauwelijks
(hij is voor zijn werk 5 dagen per week elders)
Op oudejaarsdag vertrekken wij naar Marrakesh
naar dit fantastische hotel om lekker bij te komen
van het afgelopen jaar.
(wij waren zo bezig dat we niet aan vakantie toekwamen)
Ik zal mijn laptop meenemen en als ik zin heb,
zal ik berichten uit het verre zuiden.

Ik wens jullie hele fijne kerstdagen,
en natuurlijk de Allerbeste wensen voor het nieuwe jaar.

Ik 'zie' jullie weer in januari
liefs, Ingrid

maandag 22 december 2014

About the market, storm and a portrait..


Zaterdagochtend vertrok ik naar de markt,
ik was, mag ik wel zeggen, uitermate
(zelfs voor mijn doen) goed voorbereid.
Ik plakte van te voren allerlei formaten zakjes
voor de Flow producten, zodat ik, eenmaal op de markt,
ze er enkel nog maar in hoefde te schuiven.
(ik had het idee dat het inpakken misschien niet 
zo goed zou gaan met koude vingers)
Ook kocht ik bij de kringloopwinkel een lange jas,
met dons er in, je weet wel zo'n jas waarin je,
zoals wij altijd voor de grap zeggen, als een tientonner uitziet.


Daaronder deed ik allerlei lagen kleren,
en uiteindelijk zag ik eruit als een opgestopte worst,
met een mand vol geknutselde zakjes in haar hand,
die gaat ijsvissen..
Wij vertrokken met enige vertraging, want ik werd gebracht
door mijn schoonzus en Guusje, die niet van de spiegel
vandaan was te trekken, zij besteedde aanzienlijk meer
aandacht aan haar uiterlijk dan ik..
De kraam stond op een winderig hoekje van de markt,
alle spullen wapperden en flapperden dat het een lieve lust was.
De mandjes met de door mij geknipte kerstbomen enzo,
moesten uiteindelijk allemaal in de mand blijven,
ze dwarrelden anders zo de markt over.
(wat wel een vrolijk gezicht was, maar natuurlijk niet 
helemaal de bedoeling..)
Het was ook niet echt heel erg druk, mensen snelden 
haastig over de, overigens hele leuke, markt heen
alsof ze werden voortgeblazen door de wind.


Los daarvan had ik een bijzonder leuke dag,
samen met Miek en Denise, van het Flow verkoopteam
en Marloes die speciaal gekomen was om portretjes te tekenen.
dat deed ze met verve..
(hoewel ze na een tijdje  naar binnen verhuisde omdat het
niet te doen was buiten)
Nu ben ik de trotse eigenaar van een echte Marloes de Vries,
gesigneerd en wel, vooral de rode wangen vind ik treffend ;)

Ik wil iedereen hartelijk bedanken voor de leuke reacties
op de kleien give-away, het boekje wil ik sturen naar Gemma Roberts,
als je mij je adres wil mailen dan stuur ik het op.

En oh, nu de chaos ontstond hier na het bestellen van de tekeningen,
voorbij is en de printman per ongeluk
twee maal zoveel extra tekeningen printte dan nodig,
kan je nog een mapje tekeningen bestellen.
(Het is zo'n aardig mannetje, dat ik vervelend vond
om te zeggen dat het er veel te veel waren)
Ik heb nog een beperkt aantal, dus op is op.
Je mag mij mailen, als je er nog zin in hebt :)

Ik wens je een fijne dag
-X-

vrijdag 19 december 2014

Little give away on a stormy Friday


Een tijdje geleden kreeg ik van mijn uitgever,
haha, dat klinkt wel lekker interessant, dit boekje.
Het is echt een heel leuk boekje met 
allerlei lieve vrolijke haakprojecten van een Japanse maakster.
Het enige is dat ik er verder niets mee doe,
ik heb helemaal niet het geduld om haakpatronen te lezen,
hoewel ze in dit boekje mooi een duidelijk zijn uitgetekend.
Het boekje heeft hier een tijdje gezellig op de stapel
met boeken gelegen, maar toen die (de stapel) gisteren omviel,
kwam het opeens weer tevoorschijn :)


Ik dacht dat het misschien wel leuk zou zijn
om het door te geven aan iemand die het wel gebruikt.
Dus heb je zin in dit boekje, laat dan een reactie achter.
Dat kan tot en met zondag, dan maak ik maandag de winnaar
(het zal waarschijnlijker een winnares zijn;) bekend.
Met een beetje geluk heb je het dan nog voor de kerst in huis..

Ik wens je alvast een heel goed weekend
(wat een slecht weer, ohoh, die markt 
waar ik heen moet morgen..:)
-X-